Een zo langzaam begonnen dag...

...kreeg vandaag een prachtige, maar vermoeiende wending!

Na een rustig ontbijt met Weia's perfecte Bacon-and-Eggs dachten we wel even in een bootje te kunnen stappen om te 'seal-spotten'. In het dorpje Dunvegan staat het prachtige, je raadt het al, Dunvegan Castle. Daar vertrekken de bootjes, wist Weia. En inderdaad, als je een ticket voor de castle-gardens neemt, kan je daarna ook een ticket voor zo'n boottochtje nemen. Tja, kasteeltuinen hadden we in Cowdor al gedaan. En dubbel betalen... we blijven wel Hollanders, toch? Dus dachten we verhaal te halen bij het plaatselijke (dor
pse) Information Center. Helaas, het is vandaag zondag... dus die is dicht.
Na rijp familie-beraad besloten we op eigen gelegenheid een kopje koffie te gaan drinken in één van de dorpjes op 'ons' deel van Skye, het noord-westelijk deel. Zo gezegd, zo gedaan. Iedereen weer in de auto en karren maar weer.

Na een klein kwartiertje kwamen we weer langs onze cottage en trokken verder en verder noordwaards. De weggetjes worden hier smaller, zodat we steeds moesten stoppen in een 'passing place' zodat een tegenligger langszij kan passeren. Soms sta je dan met een auto of drie à vier te manoeuvreren om langs elkaar heen te komen. Op een gegeven moment gingen we stijl naar beneden, toen plotseling een schotse tegenligger om de hoek kwam. Zonder te verblikken of verblozen reed Weia zo'n twintig meter achteruit stijl omhoog, draaide perfect bij een boeren hekje van de weg af en nam de bewonderende blikken, begeleid door een dank-met-opgestoken-hand van de schotten, in ontvangst (en van ons de complimenten).
Ik had op de kaart een waterval ontdekt, dus namen we een zijweggetje. We parkeerde de wagen, waar ik van een in zijn eigen auto zittende local scotsman hoorde dat de waterval wel ver lopen was, over moeilijk begaanbaar terrein; zo'n 1,5 mile (2,4 km.) langs de oever over rotsen, of hoog boven de rotsen, door het ruige weiland. We kozen voor beide. En wat bleek: van de "Waterfall" die de scotsman bedoelde, bleek er nog een kleine op zo'n 500 meter afstand te zijn. Toen we die tegenkwamen startte Jelmer en Lotte direct het oud hollandse spel "dammetje bouwen". Natuurlijk konden Sanne en ik niet achterblijven. Het bouwen is gelukt, het afdammen niet helemaal. Maar met een strak blauwe lucht boven ons, bloeiende hei en andere veld flora rondom ons en een zacht briesje in de haren kon onze dag eigenlijk niet meer stuk. Maar omdat we de onoverbrugbare afstand, die de scotsman had genoemd, nog moesten afleggen, besloten we om verder het ruige schotse land in te trekken.
Al snel waren we buiten alle adem en zochten gezamenlijk naar een excuus dat voor ons alle vijf acceptabel zou kunnen zijn. Die vonden we in een steile, gevaarlijke, schier onoverkomelijke afdaling vanaf de hoogte van het weiland, naar de onbarmhartige rotsen, waar de golfjes op kabbelden. Een hoogte verschil van zeker 10 meter, voorwaar geen eenvoudige klus. Jelmer nam het voortouw, Lotte en ikzelf volgden. Sanne sloot onze rij op waardige wijze; één van de rotsen verloor haar grip op Sanne's schoen waardoor Sanne de laatste twee meter elegant over natte, gladde rotsen naar het eind van deze tocht gleed.
We waren beneden (bijna heelhuids) en vervolgden onze tocht. Er waren nog twee moeilijkheden te overwinnen, maar met goede zin en voldoende doorzettingsvermogen lukte het ons om weer bij de auto terug te keren. Weia had de tocht door de weilanden genomen, waarbij zij op gezette tijden contact met ons onderhield.

Na deze heroïsche tocht bestond nog immer de onbedwingbare wens tot het innemen van koffie met gebak. Op de kaart was een P zichtbaar op de plek waar we mooi uitzicht verwachtte. Daar zou ongetwijfeld koffie met gebak worden geboden. De auto bracht ons verder en verder het schotse noord westen in...

Wie ooit bij de P(arkeerplaats) van 'Neist Point' is geweest, weet dat daar geen koffie wordt geschonken, laat staan gebak geserveerd. Wij weten dit nu ook. Maar daarom niet getreurd... Een fijne wandeling naar de vuurtoren was een welkome aanpassing van onze plannen. Dus met een lauw slokje water, dat al vanaf eergisteren in de auto lag, konden we monter op pad.
Dit pad gaat eerst een stukje horizontaal (het parkeerterrein af), daarna stort een trap zich langs een duizelingwekkende steilte naar beneden. Wie zich ook op deze trap begeeft; na twee minuten wordt je getroffen door het besef dat je deze trap straks weer naar boven zal moeten lopen... Maar het uitzicht hield ons op de been; wat een fantastische vergezichten op de steile rotswanden van deze kusten, waar een azuurblauwe zee haar golven op breekt. Beneden aan de trap bleken we alsnog ver boven de zee te staan. Basalt-rotsen die loodrecht uit de zee omhoog komen. We moesten even van het uitzicht genieten en gelijktijdig op adem komen. Maar de hoogste rotspiek nodigde ons uit...
Tussen de plek waar we stonden en het meest westelijke punt van Isle of Skye (waar de vuurtoren moest staan) verhief zich een hoge rots waar we diverse mensen op naar boven zagen lopen, die overtuigend stonden te genieten van het uitzicht daar. Jelmer, Lotte en ikzelf namen ons voor om deze top te bedwingen. Moe als we al waren, besloten we om het te doen! En... we hebben het gedaan. Wat een uitzicht, wat een foto's hebben we gemaakt, wat hadden die schapen op de top weinig hoogtevrees, wat duurde het eigenlijk kort om weer beneden bij Sanne en Weia te komen.
Maar jullie begrijpen: NU was het wel tijd voor koffie met heel veel, en heel lekker gebak. We moesten dus weer terug naar het niveau van de auto, waar we bijna buiten adem aankwamen. De koffie vonden we in het huis met het rode dak, waar het gebak ook geweldig was!

Het bleek dus toch weer een hele leuke dag met prachtig weer en onverwachte acties te zijn geworden.
Thuis heeft Sanne voor ons gekookt (gewoon lekker!) en verder levert de ondergaande zon fantastische luchten.

Genoeg voor vandaag. Met groet, Koert